Blessašur sé blśsinn

DSC_0478

Nżlišinn er einn undarlegasti dagur įrsins, föstudagurinn langi.

Ķ uppvexti mķnum var hann einn af hįtķšisdögum hvers įrs en skorti žó flest sem slķka daga prżddi; engar gjafir, enginn sérstakur matur, engin pįskaegg, engir flugeldar, engir fįnar og engar blöšrur. Föstudagurinn langi var nakinn. Žį mįtti ekkert.

Hann var eiginlega antķhįtķš.

Nś birta fjölmišlar vitnisburši fólks sem mįtti žola žessi botnlausu leišindi föstudagsins langa og kvartar sįran undan įžjįn hans. Dagur drungans og föstudagurinn laaaaaangi eru mešal višurnefna sem žessum ręfils degi eru gefin.

Umgjörš föstudagsins langa hefur tekiš miklum breytingum. Nś eru bśšir opnar. Nś er spiluš danstónlist į śtvarpsstöšunum og bingó į torgunum. Föstudagurinn langi į įbyggilega eftir aš breytast enn meira žvķ fólk vill ekki lįta segja sér fyrir verkum į žeim degi frekar en öšrum.

Žessi stakkaskipti į ytri umbśnaši föstudagsins langa hafa žó ekki spillt honum fyrir mér. Žvert į móti žykir mér sķfellt vęnna um žennan dag og hann talar enn sterkar til mķn nśna en ķ gamla daga žegar nįnast allt var bannaš hans vegna.

Mér finnst hollt aš hafa einn dag af 365 tileinkašan drunganum, myrkrinu og žjįningunni vegna žess aš drunginn, myrkriš og žjįningin eru jafn veigamikill hluti af tilvist mannsins og blśsinn er tónlistinni.

Ķ Passķusįlmunum er žetta vers:

„Yfir hörmungar er mķn leiš

ę mešan varir lķfsins skeiš.

Undan gekk Jesśs, eftir ég

į žann aš feta raunaveg.“

„Mašurinn er ķ sķnu innsta ešli žannig, aš honum nęgir ekki aš vinna og hugsa heldur syngur hann, dansar, bišur bęnir, segir sögur og gerir sér dagamun. Hann er homo festivus,“ segir Harvey Cox, amerķskur gušfręšingur og rithöfundur ķ merkilegri bók sinni The Feast of Fools.

Žar bendir hann į aš engin menningarsamfélög séu įn hįtķša. Aš halda hįtķšir sé eitt af žvķ sem geri manninn mennskan.

Cox heldur žvķ fram aš ķ vestręnni menningu sé mikil įhersla lögš į aš mašurinn vinni og hugsi. Sś įhersla, knśin fram af išnvęšingunni, stašfest af heimspekinni og helguš af kristindómnum, hafi įtt stóran žįtt ķ žróun vestręnna vķsinda og tękniframförum. Žaš hafi žó ekki veriš įn fórna. Fólk ķ okkar heimshluta hafi veriš svo upptekiš af vinna og hugsa sér til gagns aš žaš hafi glataš tilfinningunni fyrir hinni hįstemmdu višhöfn, įkafa leik og frjįlsa hugarflugi.

Sįl okkar hafi skroppiš saman meš žeim afleišingum aš viš kunnum ekki lengur aš halda hįtķš eša gera okkur dagamun. Hver dagur sé öšrum lķkur. Žar meš hafi sišmenningin veriš svipt fortķš sinni og sögu og fyllt tortryggni gagnvart framtķšinni.

Hinn vestręni, išnvęddi mašur žurfi aš lęra upp į nżtt aš gera sér dagamun eigi mennskunni aš vera bjargandi.

Viš žurfum aš enduruppgötva hįtķširnar, tyllidagana, višhöfnina og leikinn.

Žaš er hollt aš bregša śt af vananum žvķ žaš gerir okkur sveigjanlegri, umburšarlyndari og framtakssamari. Og žaš gęti rišiš baggamuninn.

Blessašur sé föstudagurinn langi og öll hans leišindi, tregi og drungi.


« Sķšasta fęrsla | Nęsta fęrsla »

Bęta viš athugasemd

Ekki er lengur hęgt aš skrifa athugasemdir viš fęrsluna, žar sem tķmamörk į athugasemdir eru lišin.

Innskrįning

Ath. Vinsamlegast kveikiš į Javascript til aš hefja innskrįningu.

Hafšu samband